کی تن ما شریف می شود به جانمان؟

میخواهم یادداشت امروزم را بنویسم. میبینم چیزی برای نوشتن ندارم. اصلا اتفاقی نیفتاده که قابل نوشتن باشد. گاهی هر قدر هم قول بدهی که زمان را با کارهای مفید به باد دهی، عواملی مانع می شوند. بله، من خودم اهل این هستم که هزار نوع فسلفه ببافم تا در این روزها -به اندازه ی بند انگشت- انگیزه برای کار ایجاد کنم، اما گاهی نمی شود. هر استدلالی هم که بکنی راضی به کار مفید کردن نمی شوی که نمی شوی. یک گوش در و دیگری دروازه. نمیدانم بلاخره چه وقت تن ما شریف می شود به جان مان. خدا کند که سریع تر.

حاضر نیستم زحمت کشیدن برای شریف شدن جان را به آسودگی و راحت طلبی بدهم. زحمت این سن من البته، چیزی جز نصف قفسه کتاب درسی نیست. اما اگر همین را انجام ندهم تبدیل به یک انسان راحت طلب و تن پرور می شوم و این صفت را برای خود نمی پسندم. همچنین، به آثار مخربش بر جامعه فکر میکنم؛ جامعه ای را تصور کنید که بیشتر اعضای آن گرفتار راحت طلبی و تن پروری هستند. این، آثار مخرب اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بسیار دارد، و از آنها همین بس که جامعه روز به روز پسرفت داشته باشد. هر کس به اندازه ی خودش مسئول است که جامعه را گرفتار بحران نکند. از سوی دیگر، دیگران با ما معاشرت دارند و نحوه ی کردار و پندار ما بر آنها تاثیر می گذارد. خودش موجب ترویج هر کدام از خلقیات مثبت یا منفی ماست. اصلا راحت طلبی خارج از فرهنگ ایرانی ما بوده. و همچنین خارج از فرهنگ اسلامی- ایرانی مان.

در هر صورت، امیدوارم زودتر شنبه برسد و کمی روی روال بیفتم.

شب بخیر. التماس دعا.

خلوت گزیده :)...