او، معجزه است

به نام خداوند مقتدر و مهربان

او، معجزه است. همان امیدی که در اوج ناامیدی از زیر آوار بدآوری ها پیدا میشود. همان لبخند ناخودآگاهی است که به لبت می آید. همان اشک شوق هایمان بعد از موفق بودن عمل یکی از عزیزانمان است. اگر درش غرق شوی، تازه پیدا شده ای و اگر از عشقش بمیری، تازه زنده شده ای. اگر رو بگردانی، اگر فراموشش کنی، او فراموش نمیکند بنده ای ناتوان دارد که با نیش پشه ای آزرده میشود. اگر به راهش بروی، اگر زنده باشی برای او و زندگی ات برای رضای خاطرش باشد، چنان هوایت را دارد، هوای آرزوهایت، هوای دلت را دارد، چنان جلو می اندازدت که در ذهنت نگنجد. پشت اسم بنده اش که تو باشی، میم مالکیت می گذارد و می گوید بنده ی من است! زمین و زمان برایت بخواهند و او نخواهد، نمیشود و زمین و زمان برایت نخواهند و او بخواهد، میشود. آبی ترین آبی ها در او جای دارد. نگرانی را جارو میکند و آرامش به تو هدیه می دهد. دلش نمی آید غصه ی بنده اش را ببیند، کمی که بی تابی می کنیم، با دلیلی، چیزی، غم را از دلت بیرون میکند. او، مهربان ترینِ مهربان هاست و او بر هر کاری تواناست.. او منشا تمام امید ها و شادی هاست. او، معجزه است.

#زیبا_خدایی_که_من_دارم

نوشته شده به قلمِ من، زنگ نگارش

خلوت گزیده :)...